The Biology of Love

The Biology of Love

Dorothy Atkins

Dorothy Atkins | Hoofdredacteur | E-mail

Er zijn heel veel clichés om het gevoel van verliefdheid te beschrijven, van vlinders in je maag tot je hart, terwijl je racet naar de cover van een Romaanse roman van Harlequin.

Hoe ellend ze ook klinken, ze kloppen omdat onze lichamen fysiek veranderen als we verliefd zijn. Deze biologische veranderingen zijn meer dan ontastbare tintelingen. Dus, omwille van de wetenschap, ontbinden we de poëtische liefdesclichés en geven jullie het magere op de wetenschap achter liefde. MRI's laten zien dat het centrale nucleus- en ventrale tegmentale gebied van je hersenen oplichten als je in de romantische fase van liefde bent. Dit is te danken aan de vrijlating van de 'liefdesstof' dopamine (we kennen het als de verslavende substantie die suiker, slaap, dorst en tabakstrik).

Liefdeslessen

We ontwikkelen relatiepatronen in de kindertijd die ons kunnen blijven achtervolgen als volwassenen. We beleven vaak dezelfde conflicten opnieuw en opnieuw, maar de meest frustrerende mensen kunnen een vermomde zegen zijn. Ze kunnen ons helpen onze patronen te herkennen en aan te passen. We kunnen groeien en echt geluk en liefde ervaren in een relatie wanneer we uiteindelijk ons ​​kindertrauma oplossen door middel van volwassen drama.

Wanneer je verliefd bent en de relatie onderhoudt, pompt je brein deze feelgood-chemische stof uit. Dit leidt op zijn beurt tot beloning zoekend gedrag (craving), waardoor de hersenvrijgave van het euforisch hormoon, serotonine, toeneemt. Het resultaat? Hoe beter je je voelt, hoe meer je wilt. Omdat de dopamine-route toeneemt met het nemen van risico's, hebben we de neiging om te zoeken naar wat nieuw en spannend is. QUIZ: Ben je tevreden over je seksleven? In 'romantische' liefde zijn dopamine en serotonine hoog. Zonder je geliefde, dat gevoel van liefde is geen grap, het is chemisch! (Dit zijn de dingen waar liefdesgedichten van gemaakt worden.) Liefdesverdriet doet de serotoninespiegels met 40 procent dalen - tot het niveau van mensen met een obsessief-compulsieve stoornis. En verliefd zijn triggert de release van 'gelukkige chemicaliën', en legt uit waarom we ons gelukkig voelen als we een goede relatie hebben. Helaas ontwikkelen we allemaal een tolerantie voor dopamine in de loop van de tijd. Onze hersencellen geven dezelfde hoeveelheid af, maar de receptoren keren naar binnen; ze krijgen de dopamine-boodschap niet. Dit is de reden waarom relaties in de loop van de jaren wat glans kunnen verliezen. Een manier om de chemische high voort te zetten, is door nieuw (en exotisch) gedrag uit te proberen om dopamine te verhogen. Dit stimuleert meer receptoren (de reden waarom nieuwe seksposities en seks in verschillende kamers opwindend lijken). Maak je geen zorgen, er komt een ander hormoon om je in een liefdevolle relatie te houden. Oxytocine is de krachtige chemische stof die je een gevoel van intimiteit en gemeenschapsgevoel geeft. Toen onderzoekers oxytocine blokkeerden in prairie-woelmuizen (dieren die paren voor het leven), kwamen ze uit hun gaten en gingen verder. Geen oxytocine, geen intimiteit, geen levenslange liefde. Praten verhoogt ook oxytocine. Misschien verklaart dit waarom communicatie zo belangrijk is in relaties. Deze toename van oxytocine (en de hele symfonie van herschemicaliën die de liefde beïnvloeden) is een belangrijke reden waarom 99 procent van de mensen in paarbanden leeft. We hebben het niet alleen over het huwelijk, maar ook over elke intieme relatie met een sterke partner, waaronder een significante ander, ouder, broer of zus, goede vriend of huisdier. (Vrouwen willen dat deze gemeenschap meer voelt dan mannen.) Vanuit het oogpunt van overleven is het belangrijk om in gemeenschappen te leven, vandaar de evolutie van deze biochemicaliën. MEER: Introductie van de Rules of Attraction Niettemin begint de chemische tirade die ons bij elkaar houdt na ongeveer vier jaar relatie te verdwijnen. Deze timing is geen toeval. Op dit moment zouden mogelijke nakomelingen niet volledig afhankelijk zijn van de moeder. Hierdoor blijft ze beter in staat om voor zichzelf en kinderen te zorgen. Vaders zijn meer geneigd om te vertrekken zonder deze chemische handboeien. Daarom moeten relaties overstappen van pure romantiek naar een dieper verbindingsniveau, zodat je een vruchtbaar veld kunt creëren voor levenslange pair-bonding.

Deel Met Je Vrienden

Gerelateerde Artikelen

add